هر امتى كه به آتش داخل شود ، امّت همكيش خود را لعنت كند تا چون همگى در آنجا گرد آيند ، گروههايى كه پيرو بوده اند ، دربارهء گروههايى كه پيشوا بوده اند ، گويند : پروردگارا ! اينان ما را گمراه كردند ، دو چندان در آتش عذابشان كن . گويد : عذاب همه دوچندان است ، ولى شما نمى دانيد . ( يا ويلتا ليتني لم اتّخذ فلاناً خليلًا . لقد اضلّني عن الذّكر بعد اذ جاءني و كان الشيطان للانسان خذولًا . ) 179 واى بر من ، كاش فلان كس را دوست نمى گرفتم ، با آنكه قرآن براى من نازل شده بود ، مرا از پيرويش بازداشت ، و اين شيطان همواره آدمى را تنها مى گذارد . ( و قيّضنا لهم قرناء فزيّنوا لهم ما بين ايديهم و ما خلفهم و حقّ عليهم القول في اممٍ قد خلت من قبلهم من الجن و الانس انّهم كانوا خاسرين . ) و برايشان همدمانى مقدر كرديم و آنان حال و آينده را در نظرشان بياراستند و بر آنها نيز همانند پيشينيانشان از جن و انس ، عذاب مقرر شد ، زيرا زيانكار بودند . ( الّا خلاء يومئذ بعضهم لبعض عدوّاً الّا المتّقين . ) در آن هنگام ، دوستان دشمن يكديگر گردند مگر پرهيزكاران . ( و من يعش عن ذكر الرحمن نقيض له شيطاناً فهو له قرين . ) 182 و هر كه از ياد خداى ، روى برتابد ، شيطانى را بر او چيره سازيم كه همنشينش شود . ( في جنّات يتساءلون . عن المجرمين . ما سلككم في سقر . قالوا لم نك من المصلين . و لم نك نطعم المسكين . و كنّا نخوض مع الخائضين . )